Ik weiger mezelf kleiner te maken

Ik weiger mezelf kleiner te maken zodat een ander minder ongemak ervaart.

En ik moedig jou aan hetzelfde te doen.

Want in een wereld waarin projectie vaak al heeft plaatsgevonden vóór je überhaupt iets gezegd hebt...

laat elke projectie dan maar gaan over:

Jouw weigering mee te doen. Jouw weigering je te conformeren. Jouw weigering jezelf te reduceren tot iets wat een ander makkelijker kan begrijpen.

Best arrogant om te denken dat de grootsheid van het leven precies bij jou is gestopt. 😉

Kijk om je heen.

Alles groeit, bloeit, sterft af, begint opnieuw, neemt ruimte in, en verandert voortdurend van vorm.

En dan zouden wij als mens op een gegeven moment moeten denken:

Nou. Dit is het wel zo'n beetje.

Echt WHYYYYYYYYYY?

Omdat iemand anders iets vindt van wat je doet? Omdat je verlangen niet logisch genoeg is? Omdat je dromen ongemak oproepen? Omdat je inmiddels een leven hebt waar je hartstikke dankbaar voor 'hoort' te zijn?

Dankbaar zijn en méér verlangen kunnen prima naast elkaar bestaan.

Sterker nog.

Ik denk dat dat verlangen er niet voor niets zit.

Dat idee waar je steeds naar terugkeert. Die business die je eigenlijk wilt bouwen. Dat werk waar je méér van wilt. Die klanten waarbij alles in jou JA zegt.

Dat leven waarvan je af en toe denkt: God. Wat als ik dit gewoon zou doen?

Je kleinhouden is, als je het mij vraagt, geen bescheidenheid. Het is een belediging aan het wonder dat het leven is.

Dus nee. Ik ga mezelf niet reduceren zodat ik makkelijker te plaatsen ben. En ik wil dat jij dat ook niet doet.

Liefs, Mandy